Vrijdag
Daar gingen we dan met zijn allen op weg naar het o zo mooie Brabant. Sommigen met Brenda of Edwin in een bus en anderen met Mariska of Thijs in de auto. Voor Annewil begon het feest al iets eerder, zij was namelijk al om 6 uur in Breda. Naast het kamphuis openen, zorgde zij er ook voor dat niemand zijn angst voor boswantsen moest overwinnen voor ze konden slapen. Annewil had ook al wat spullen mee om het leven van haar medetrainers iets makkelijker te maken.
De rest zette de koers richting Breda terwijl Annewil verderging met haar ontdekkingstocht van het kamphuis.
In één streep werd er naar het kamphuis gereden, althans toen iedereen eens goed had gekeken op zijn of haar navigatie. Het pad naar het kamphuis had zelfs Roodkapje moeilijk gevonden en zij is best behendig in het bos.
Ja, de hele wedstrijdgroep sliep in een bos. We gingen voor de volledige offgrid Brabant experience.
Toen iedereen eindelijk het bospad naar het kamphuis gevonden had en alle tassen binnen waren, was het tijd voor het avondeten.
Voor iedereen waren er knakworstjes en soep!
Na het eten was het tijd om de tassen uit te pakken en de bedden op te maken. Maar de rust was nog niet over het kamphuis wedergekeerd of we hoorden onze Quizmasters al roepen.
Mariska en Thijs zaten helemaal in hun rol en het wedstrijdteam ook, want wat een Teamnamen werden er verzonnen. Ter wille van de ouders en trainers zullen we alleen de naam van het winnende team noemen: The Winners (natuurlijk het groepje van Brenda).
Door deze geweldige Quizmasters weet iedereen nu hoeveel spelers een honkbalteam op het veld heeft en dat Australië niet het grootste eiland van de wereld is. Sommigen hadden wat meer moeite tijdens de muziek ronde, want begon de naam van de schrijvers van Lotje nu met een U of met een N? Veel feitjes wijzer werd er eerst nog even Uno en Weerwolven van Wakkerdam gespeeld. Maar lang wakker bleef niemand meer, want hierna moest de hele groep naar bed. De groep moest namelijk de volgende dag vroeg op.
Zaterdag
Om half 7 was het weer de hoogste tijd voor de hele groep om op te staan. Lekker met zijn allen aan het ontbijt. Zelfs tijdens het eten leren sommigen veel, bijvoorbeeld wat het woord delen betekent. Deze les wijzer maakte de groep zich klaar om naar de ijsbaan te gaan.
Een muts op mijn hoofd, mijn kraag staat omhoog
Het is hier ijskoud, maar gelukkig wel droog
Dit zegt Guus Meeuwis niet zomaar, want koud was het deze ochtend zeker. Om de kou te trotseren ging onze gehele groep samen inlopen onder leiding van onze Thijs. Na deze gezellige warming-up en teambuilding was het tijd om met zijn allen het ijs op te gaan.
Wij mochten namelijk meerijden op het gewestelijk uur van de ijshal in Breda. Te hard werd er niet met de groep getraind, we hadden immers ‘s avonds een wedstrijd.
Na gezellig met wat Brabanders gekletst te hebben en de ijsmeesters gezegd hebbende dat ze er leuk uitzagen, (geel/groen en zwart is altijd vrolijker dan de kleding in Den Haag en ieder ziet er leuk uit als ze lachend over het ijs gaan) was het tijd om weer terug naar het bos te gaan. Eerst hadden we met zijn alleen een warme lunch, die met samenwerken door de keukenploeg zo in elkaar geflanst was.
Eindelijk was het tijd voor vrije tijd. Een paar jongens gingen voetballen, anderen trokken zich terug op de kamers en een tiental trok het bos in.
Rond het einde van de middag was het tijd voor de wedstrijd voorbereiding. De wedstrijdrijders moesten opschrijven wat zij wilden horen van de coaches en wat zij zouden rijden die avond.
Na de laatste boterham gegeten te hebben, vertrok de groep naar de ijshal. Voor de jongere rijders bestond hun wedstrijd uit een 500/700 en voor anderen 500/1000. De meesten hadden het echter getroffen, zij moesten een 500/ 1500 rijden!
De sterren werden van de hemel geschaatst! Wat niet gek was, want wat werd er goed gecoacht. De rijders hadden een spetterende drie eenheid in Thijs, Brenda en Annewil! Het was echt super! De rijders konden er zelf ook wel iets van, de Brabanders hadden nog nooit zo veel geschreeuw gehoord! Na deze geweldige ervaring ging de groep terug naar het kamphuis om nog even te relaxen. De meesten gingen douchen en voor een enkeling was de douche iets kouder dan verwacht.
Helaas was het alweer tijd om naar bed te gaan. Niet iedereen had deze memo gekregen, zo besloot een groep een uur na lichten uit om op redding expeditie te gaan. De befaamde operatie Free Sven. (De oudere meiden vonden Sven te lief om bij de jongens te liggen.)
Na deze hele escapade ging iedereen eindelijk echt naar bed.
Zondag
Het was helaas al de laatste dag, dit kon gelukkig de pret niet drukken. Na weer een gezellig ontbijt en het maken van een lunchpakket trok de groep weer naar de ijsbaan om 2 trainingen te krijgen! Uiteraard had iedereen hiervoor zijn tas ingepakt!
De eerste training zetten wij het ijs letterlijk op zijn kop! De (oudere) toertochtrijders hadden nog nooit zo’n groep meegemaakt op HUN uur! Wij hebben helaas geen nieuwe Brabantse vrienden gevonden in deze (oude) bromberen.
De groep had na deze eerste training even pauze. Iedereen at zijn meegenomen lunchpakket en iemands kinderdroom is verwerkelijkt (Lekker worstenbroodje, hè Thijs? 😉 )
Op het tweede uur zat de pret er weer volledig in (dit keer zonder onze oude garde op het ijs), tot de groep even gestopt werd door een dweilpauze na het eerste kwartier van de training. Dit was wel fijn voor 2 rijders die beiden later hadden besloten om toch te trainen.
Na gezellig kletsend de dweilpauze overleefd te hebben, ging de groep weer vol goede moed het ijs op. De trainers hadden een zware training in petto, veel bochten zijn versneld gereden en veel rondes zijn er nog gereden.
Van een stempel drukken op een ijsbaan weet deze groep wel iets. Wij sloten onze pret op het ijs af met een dansje en het zingen van hét Nederlandse nummer voor Brenda: Terug in de Tijd. Nadat alle Brabanders van onze zangkunsten en perfecte polonaise hadden genoten, trok de groep zich terug van het ijs.
Het was tijd voor het laatste huzarenstukje van het kamp. Doordat Mariska perfect had gerekend met het budget kon de hele groep het kamp zeer sportief afsluiten bij de McDonalds.
Al was dit voor de jongens in de auto van Thijs best spannend, gelukkig waren ze wel bij de correcte McDonalds. Terwijl de groep genoot van een hapje eten, kregen zij van de trainers een aandenken aan het kamp in de vorm van een blikje pepermuntjes!
Helaas was het toen echt tijd om terug naar het clubhuis te rijden.
En dan denk ik aan Brabant, want daar brandt nog licht, dit zegt Meeuwis ook niet voor niets. Iedereen die mee was op dit kamp heeft genoten in Breda. Voor iedereen zal er altijd een lichtje branden bij de herinnering aan dit kamp. Bedankt aan iedereen die heeft geholpen om dit kamp onvergetelijk te maken! Bedankt, rijders en coaches!
Op veel meer mooie kampen in de toekomst!
