Het zal niemand ontgaan zijn dat de schaatskoorts vorige week een hoogtepunt kende. In huize Van Koppen brengen enkele graden vorst al opgewonden blosjes teweeg, laat staan het woord ‘natuurijs’…  Wat het precies is, valt niet te omschrijven maar er bestaat geen magischer gevoel dan schaatsen op krakend, hard, glad, zwart natuurijs. Na de laatste Elfstedentocht op tv gezien te hebben wist ik het zeker: ik wil zo goed leren schaatsen dat ik ook ooit zo’n tocht zal kunnen volbrengen. Ziehier de geboorte van een marathonschaatser! Ook al is die Elfstedentocht er dan nog nooit van gekomen, de liefde voor de schaatsmarathon is er niet minder om geworden.

In het weekend van 16 en 17 december kwamen vele DKIJVers van jong tot oud in actie bij de marathonwedstrijden. Zo is op zaterdag de 16^e de Kees van Schie Memorial verreden en was er de finale van de Oomscup voor pupillen op zondagochtend 17 december. Marathonschaatsen bleek ook dit weekend toch veel meer een spel te zijn waarbij niet altijd de beste wint. Soms wel, maar soms wint de slimste, de handigste of de gelukkigste schaatser. Uiteindelijk is de toeschouwer net zo goed winnaar bij het marathonschaatsen, want het blijft een fascinerend schouwspel!

Afgelopen zaterdag was het weer marathonavond op de Uithof. Op dezelfde dag als dat er bij het wereldbekerschaatsen in Polen sprake was van een transpondergate bij de dames op de ploegenachtervolging was er op de Uithof ook (bijna) een transponderrelletje…  Wat is er gebeurd? Tijdens de marathon van startgroep 3, na ca. 15 rondjes, lag er plotseling een stuk afval midden in de wedstrijdbaan. Dit stuk afval bleek de transponder van Harold te zijn welke hij onderweg verloren was. Op de foto is duidelijk in beeld dat het misgaat met zijn transponder, oeps…  Gelukkig struikelde niemand, bleef het peloton op de schaats en was de jury mild zodat Harold wel gewoon geklasseerd werd.